Z wykształcenia jestem doktorem sztuk pięknych, o specjalizacji grafiki warsztatowej. Przez wiele lat prowadziłam warsztaty artystyczne, tworzyłam książki, opowiadałam o dawnych manuskryptach, historii pisma oraz druku w sposób, który miał poruszać wyobraźnię, a nie tylko przekazywać fakty.
W Małej Brytanii uczę języka polskiego i historii. Lubię uczyć przez rozmowę, działanie, śmiech i ciekawość. Wierzę, że edukacja nie musi ‘boleć’, a szkoła może być miejscem, do którego się wraca z przyjemnością.
Moje artystyczne doświadczenie sprawia, że uczę w sposób kreatywny, oparty na odkrywaniu, budowaniu skojarzeń, tworzeniu własnych znaczeń. Słowo traktuję jak tworzywo, można je poczuć, ulepić, rozłożyć na czynniki pierwsze, a potem złożyć na nowo.
Bliska jest mi fińska filozofia nauczania – spokojna, pełna zaufania i szacunku do dziecka. Pragnę uczyć tak, żeby dzieci rozumiały świat, siebie i innych. Żeby umiały opowiedzieć, co czują, a język polski i historia był dla nich czymś więcej niż regułkami i datami. By stały się narzędziami, z których pomocą można zmieniać rzeczywistość.
Na co dzień żyję blisko przyrody. Mieszkam w lesie, mam psy, ilustruję książki, robię tatuaże. W mojej pracy spotyka się natura, sztuka i słowo. Wierzę, że przez kontakt z kulturą, obrazem, literaturą możemy nie tylko uczyć, ale też budzić w dzieciach wartości: wrażliwość, uważność, ciekawość i odwagę bycia sobą.
